domingo 22 marzo 2020

TARIKU NOVALES: UNHA MARATÓN AO ÉXITO QUE EMPEZOU EN NOIA (Fonte: www.lavozdegalicia.es)

A historia de Tariku Novales Quinteiro (Noia, 1998) comezou en Etiopía, pero foi na localidade noiesa de Miñortos onde realmente botou a andar aos seis anos. Aquel mozo inquedo e frenético que tanto pintaba como tocaba o violoncelo no conservatorio achou no seo do Club Atletismo Noia (CAN) unha paixón, gozando das distintas disciplinas. Hoxe segue amando o deporte da mesma xeito, pero faino despois de proclamarse campión de España de media maratón, na súa segunda participación, cun tempo de 1:2,34 e as mínimas para o mundial e o europeo.
«A miña experiencia foi inmellorable no CAN. A relación que teño con Luis [Sanmartín] é moi importante para a miña. Grazas a el estou a lograr en parte todos estes triunfos a nivel nacional e internacional», destaca o novo atleta do seu primeiro adestrador ao que lle agradece unha formación con sesións que primaban as súas cualidades sen forzarlle e sen «queimar etapas». O tempo demostrou que non lle falta razón.Como benxamín xa se facía coa marca galega, pero foi como cadete onde viviu o primeiro gran paso. Atopábase en Oviedo co combinado autonómico no seu primeiro nacional nos 3.000 metros, onde fixo unha primeira carreira que lle relegou á final B. Cando o seu técnico xa tiña a equipaxe lista e «practicamente o motor do coche en marcha para volver a casa», Novales sorprendeu a todos colgándose o bronce.

Un futuro prometedor
Nese momento comprendeu que podía mirar alto. Corría o 2014 e o corredor estreábase como xuvenil, e polo tanto, con opcións de competir internacionalmente. quedou ás portas dos Xogos Olímpicos da Mocidade nos 1.500 metros, unha proba pouco traballada para el, pero ao ano seguinte xa estaba cruzando o charco cara a Colombia para correr os 3.000 metros no mundial. Chegou como o 40, pero acabou moito máis arriba: «Non todos os días podes dicir que es duodécimo do mundo».Ese mesmo inverno, chegou o seu verdadeiro punto de inflexión, enfrontándose a rivais que lle sacaban ata tres anos para acceder ao europeo de crós. Fíxoo e cos seus compañeiros lograron o cuarto posto por seleccións., pero non só iso. Alí compartiu filas cos que foran os seus referentes, vital na súa maduración como atleta. Como júnior, o primeiro ano foi bastante esperanzador, pero unha serie de contratempos lastraron a súa preparación e quedou a dous segundos da mínima do mundial, nos 3.000 metros obstáculos, pero só disputara esa proba días antes en Vigo para facerse coa mínima para o campionato de España: «Foi importante para min, pois aprendín que é quedar ás portas e como xestionalo».

Na capital de España
A súa chegada á residencia Joaquín Blume en Madrid, onde tamén fixo a carreira universitaria de INEF, estivo marcada pola ilusión, pero unha vez máis tivo que capear temporais. Alí viviu a súa primeira lesión e perdeu máis de seis meses de adestramento, pero grazas ao seu actual fisioterapeuta, Anxo Baseas, logrou superalo: «Mentalmente fortaleceume e aprendín a gozar do mero feito de correr». Non só a nivel psíquico, ou iso despréndese do seu incrible papel nos 5.000 metros do selectivo, onde pulverizó a súa marca persoal, asinou a mínima para o de España e ata a do sub-23 que non podía disputar por idade. 

«No de España ata durmín a sesta, non podía crelo», recordou Novales, que si, arrasou e fixo o propio na seguinte parada, o europeo no que foi subcampión. No 2018, como sub-23 non deixou de morder ouros nacionais e no seu primeiro europeo de crós nesta categoría, o combinado foi terceiro.No entanto, foi a pasada tempada a que o cambiou todo, no seu debut na media maratón. Sen ter realizado ningún adestramento específico e seguindo con cautela ao grupo de cabeza, acabou colgándose a prata: «Foi unha sorpresa e a consagración de saber que o meu futuro está na maratón». O pasado febreiro volveu reporse de múltiples molestias para atoparse nun curioso escenario; desde o primeiro metro era o líder en solitario. «Só deixei de mirar atrás», sentencia o novo atleta, coma se fose unha metáfora da súa vida.